جولانی و توهم انتقام از حزب الله!
به گزارش بیست و یکم، جولانی که با سرکوب اقلیت های سوریه احساس قدرت دارد آغاز به تبلیغ توهمی به نام «انتقام از حزب الله» کرده است.
ابومحمد جولانی، رییس خودخوانده سوریه و سرکرده گروه تروریستی هیات تحریرالشام و شورشیان حاکم بر این کشور طی ماه های گذشته و در صورتیکه با سرکوب مردم سوریه و بخصوص اقلیت های آن همزمان با تبدیل کردن کشور به جولانگاه صهیونیست ها، احساس قدرت می کند، توهماتی در رابطه با انجام اقدام نظامی مقابل لبنان تحت عنوان «انتقام از حزب الله» در سر دارد؛ چیزی که رسانه ها و تریبون های وابسته به او تبلیغ می کنند.
توهم بزرگ جولانی برای انتقام از حزب الله
در همین زمینه اخباری بشکل دوره ای در رسانه ها در مورد قصد رژیم ابومحمد جولانی برای حمله به لبنان و یا مشارکت آن در حمله احتمالی جدید رژیم صهیونیستی به این کشور انتشار یافته است. به عنوان مثال حدود یک ماه قبل بود که رسانه های لبنانی گزارش دادند مسئولان ارشد امنیتی این کشور بشکل فزاینده نگران وخامت اوضاع امنیتی در مرزها با سوریه هستند.
روزنامه الاخبار لبنان در این مورد گزارش داده بود که این نگرانی های مقامات لبنانی پس از آن افزوده شد که برخی مسئولان ارشد لبنان اطلاعاتی از دیدار غیر علنی جولانی با برخی از سرکردگان هیات تحریرالشام دریافت نمودند و این اطلاعات نشان می داد که جولانی گفته است «اکنون نوبت حزب الله رسیده و ما هیچ گاه انتقام گرفتن را فراموش نخواهیم کرد».
منابع امنیتی لبنان گفتند که این لفاظی های جولانی می تواند تا حدودی مبتنی بر فضای سیاسی باشد که پس از دیدار او با دونالد ترامپ، رئیس جمهوری آمریکا در دسامبر گذشته ایجاد شد؛ جایی که جولانی قول داد در طرح مبارزه با آن چه که «تروریسم» در منطقه می خواند (اشاره به گروههای مقاومت)، با آمریکا همکاری کند.
بر اساس این گزارش، بعد از آن که آمریکایی ها کُردهای شرق سوریه را رها کردند، جولانی این گونه تصور کرد که واشنگتن کاملا از او حمایت می کند و بدین سبب می تواند احساس قدرت داشته باشد.
قدرت پوشالی جولانی با کشتار مردم سوریه!
اما الاخبار در گزارش جدید خود امروز اعلام نمود که کمپین های رسانه ای گسترده ای توسط جولانی در رابطه با قدرت نمایی آن به راه افتاده و مسائلی همچون کاهش سیطره نیروهای دموکراتیک سوریه (قسد) بر استان حسکه و شهر کوبانی در حلب و سیطره حکومت جولانی بر غرب حلب، رقه و دیرالزور ا تبلیغ می کنند.
بر اساس این گزارش، تصرف سریع مناطق تحت کنترل نیروهای توسط حکومت جولانی ممکنست این تصور را بوجود آورده باشد که رژیم جولانی از توانایی نظامی ضروری جهت انجام عملیات های گسترده از این نوع برخوردار می باشد و حمایت دولت دونالد ترامپ، رئیس جمهوری آمریکا از حکومت جولانی ممکنست پوششی بین المللی برای حمله آن مقابل لبنان از مرزهای شرقی باشد تا حزب الله را هدف قرار دهد.
این گمانه زنی ها با اظهارات متناقض تام باراک، نماینده ایالات متحده، در مورد تقسیم بندی های توافق سایکس-پیکو، اشارات او به ترسیم مجدد نقشه ها، کنار گذاشتن نقش غرب در مدیریت امور منطقه و واگذاری این وظیفه به قدرت های منطقه ای، و تمایل جولانی به انجام هر کاری برای کسب رضایت اسرائیل مانند پیشگیری از مسلح شدن مجدد حزب الله، اخراج فلسطینی ها و هر اقدامی مقابل گروههای مقاومت، تقویت می شود.
اما در عین حال، این داستانها حقیقت های ملموس میدانی در سوریه را نادیده می گیرند و مبین درک اشتباه از رویکرد دولت آمریکا در برابر حکومت جولانی است. بررسی دقیق ساختار حکومت جولانی و حتی نحوه به قدرت رسیدن او نشان میدهد که بدون ظرفیت انجام یک عملیات نظامی گسترده است.
بررسی اتفاقاتی که در منطقه ساحل در ماه مارس ۲۰۲۵، سویدا در ژوئیه ۲۰۲۵ و حلب و منطقه جزیره سوریه از ژانویه ۲۰۲۶ رخ داد نشان میدهد که اولاً در حملاتی که به این مناطق صورت گرفت، غیرنظامیان غیر مسلح هدف قرار داده شدند و بدین سبب نمی تواند مبین قدرت نظامی حکومت جولانی باشد.
علاوه بر آن، حکومت جولانی در این تجاوزات که ماهیت سرکوبگرانه و فرقه ای داشت، از قبایل و نیروهای افراطی قبیله ای که خودشان را سپر رژیم جولانی می دانند، بهره برد نه تشکیلات نظامی خود.
از سوی دیگر، برای همه روشن است که به قدرت رسیدن حکومت جولانی ناشی از فضای آشفته سوریه بخصوص بحران مالی و اقتصادی شدید در کنار هرج و مرجی بود که بر این کشور حاکم شده بود و ارتباطی به توانایی نظامی جولانی و سایر شورشیان نداشت.
انبارهای خالی از سلاح جولانی و تبلیغ جنگ با حزب الله!
در شرایطی که رژیم صهیونیستی با سو استفاده از انفعال رژیم جولانی و چراغ سبز وی در همان هفته های ابتداییِ به قدرت رسیدن شورشیان، ظرفیتهای نظامی باقیمانده از ارتش قبلی سوریه را به صورت کامل نابود کرد، حکومت جولانی و تشکیلات نظامی آن از کمبود قابل توجه منابع نظامی رنج می برند و سلاح هایی هم که در اختیار دارند، شامل سلاح های سبک و معمولی است که گروههای تروریستی استفاده می نمایند.
همچنین تعداد نیروهای انسانی که رژیم جولانی در اختیار دارد، یک پنجم نیروهای مسلح سابق این کشور هم نمی شود و اغلب آنها در مناطق مختلف سوریه پراکنده شده اند. علاوه بر آن، اغلب این نیروها به جز اعضاء سابق هیات تحریرالشام، عناصر تازه استخدام شده ای هستند که دوره های آموزشی کوتاه و سریع گذرانده اند.
تشکیلات نظامی جولانی از کمبود شدید سلاح و مهمات بخصوص در سطح توپخانه و تانک و نیروی هوایی رنج می برد و حمایت ترکیه هم محدود به نفربرهای سبک زرهی است.
مشخص است که برای حمله به لبنان، جولانی نمی تواند روی بسیج نیروهای قبیله ای حساب کند و اگر این نیروهای قبیله ای توانستند در شرق سوریه موفق شوند، علت آن عقب نشینی نیروهای قسد بود؛ بعد از آن که آمریکا آنها را رها کرد. از آن گذشته مردم سوریه که همچنان در بحران بزرگ معیشتی و اقتصادی به سر می برند و همچنان درگیر تبعات جنگ قبلی و هرج و مرج ناشی از روی کار آمدن حکومت جولانی هستند، حاضر نمی شوند فرزندان خویش را برای این حکومت فدا کنند.
از طرف دیگر، آنهایی که با فضای بین المللی آشنایی داشته باشند، می دانند که هیچ نوع حمایت یا پوشش سیاسی آمریکایی، اروپایی و یا عربی برای هرگونه اقدام نظامی مقابل لبنان وجود ندارد؛ حتی اگر بهانه آن فشار بر حزب الله باشد. همینطور امروز کشتارهایی که حکومت جولانی در منطقه ساحل و سویدا انجام داده و حملات آن به نیروهای دموکراتیک سوریه به مبحث اصلی بحث در پارلمان های اروپا و کنگره آمریکا تبدیل گشته و درخواست هایی برای تحریم حکومت جولانی با هدف کاهش فشار افکار عمومی مطرح گردیده است.
اما فراتر از محاسبات پیچیده غربی، واضح است که با وجود برخی تحریکات در رسانه های عربی بخصوص رسانه های عربستان، موضع واحد کشورهای عربی پیشگیری از هرگونه تنش میان سوریه و لبنان است. در ماه مه سال قبل خالد بن سلمان، وزیر دفاع عربستان برای فرونشاندن تنش های مرزی میان لبنان و سوریه اقدام نمود. همینطور ارتش مصر هم حمایت خود از ارتش لبنان را اعلام نموده و اخیراً برای برگزاری جلسه مقدماتی کنفرانس دفاع از ارتش لبنان در قاهره موافقت کرده است.
علاوه بر همه موارد گفته شده، شرایط آشفته حکومت جولانی و وضعیت داخلی سوریه در کنار تجاوزات و تهدیدات مداوم رژیم صهیونیستی مقابل این کشور سبب می شود تا رژیم جولانی در مقابل چالش های پیچیده ای قرار داشته باشد. از طرف دیگر، تهدید داعش هم مجدداً ظهور کرده؛ بخصوص پس از آنکه رژیم جولانی فرار بیشتر از ۲۰ هزار تروریست داعشی و خانواده هایشان را آسانتر کرد.
از طرف دیگر، سوریه با وجود وعده های خوشبینانه آمریکا و غرب همچنان با وضعیت اقتصادی خفقان آوری مواجه بوده و رفع تحریمها هم هنوز در عمل، تاثیرات خویش را نشان نداده است. این وضعیت با تصمیمات خودسرانه و دمدمی مزاج مقامات رژیم جولانی در قسمت های مختلف و عدم وجود هرگونه چشم اندازی برای کمک اقتصادی تشدید می شود، که احتمال اعتراضات مردمی گسترده مقابل دولت فعلی را بیشتر می کند.
بنابراین، بزرگترین خطری که اکنون از طرف سوریه، لبنان را تهدید می کند، سرایت فضای متشنج و هرج و مرج سوریه به لبنان و ورود تروریست ها به این کشور است. اما آن چه که می تواند بیشترین لطمه را به لبنان وارد کند، بی توجهی به این خطرات و دعوت مقامات سیاسی این کشور از رژیم جولانی برای مداخله در محاسبات سیاسی لبنان است.
به اجمال، حدود یک ماه قبل بود که رسانه های لبنانی گزارش دادند مسئولان ارشد امنیتی این کشور بشکل فزاینده نگران وخامت اوضاع امنیتی در مرزها با سوریه هستند.
روزنامه الاخبار لبنان در این مورد گزارش داده بود که این نگرانی های مقامات لبنانی بعد از آن اضافه گردید که برخی مسئولان ارشد لبنان اطلاعاتی از دیدار غیر علنی جولانی با بعضی از سرکردگان هیأت تحریرالشام دریافت نمودند و این اطلاعات نشان می داد که جولانی گفته است حال نوبت حزب الله رسیده و ما هیچگاه انتقام گرفتن را فراموش نخواهیم کرد.
منابع امنیتی لبنان گفتند که این لفاظی های جولانی می تواند تا حدودی مبتنی بر فضای سیاسی باشد که بعد از دیدار او با دونالد ترامپ، رئیس جمهور آمریکا در دسامبر گذشته ایجاد شد؛ جایی که جولانی قول داد در طرح مبارزه با آنچه که تروریسم در منطقه می خواند (اشاره به گروه های مقاومت)، با آمریکا همکاری کند.
بر اساس این گزارش، پس از آنکه آمریکایی ها کُردهای شرق سوریه را رها کردند، جولانی اینگونه تصور کرد که واشنگتن کاملا از او حمایت می کند و به این دلیل می تواند احساس قدرت داشته باشد.
اما الاخبار در گزارش جدید خود امروز اظهار داشت که کمپین های رسانه ای گسترده ای توسط جولانی در ارتباط با قدرت نمایی آن به راه افتاده و مسائلی همچون کاهش سیطره نیروهای دموکراتیک سوریه (قسد) بر استان حسکه و شهر کوبانی در حلب و سیطره حکومت جولانی بر غرب حلب، رقه و دیرالزور ا تبلیغ می کنند.
بر اساس این گزارش، تصرف سریع مناطق تحت کنترل نیروهای توسط حکومت جولانی ممکنست این تصور را بوجود آورده باشد که رژیم جولانی از توانایی نظامی ضروری جهت انجام عملیات های گسترده از این نوع برخوردار می باشد و حمایت دولت دونالد ترامپ، رئیس جمهور آمریکا از حکومت جولانی ممکنست پوششی بین المللی برای حمله آن مقابل لبنان از مرزهای شرقی باشد تا حزب الله را هدف قرار دهد.
این گمانه زنی ها با اظهارات متناقض تام باراک، نماینده ایالات متحده، در مورد تقسیم بندی های توافق سایکس-پیکو، اشارات او به ترسیم مجدد نقشه ها، کنار گذاشتن نقش غرب در مدیریت امور منطقه و واگذاری این وظیفه به قدرت های منطقه ای، و تمایل جولانی به انجام هر کاری برای کسب رضایت اسرائیل مانند پیش گیری از مسلح شدن مجدد حزب الله، اخراج فلسطینی ها و هر اقدامی مقابل گروه های مقاومت، تقویت می شود.
اما با این حال، این داستانها حقیقت های ملموس میدانی در سوریه را نادیده می گیرند و مبین درک اشتباه از رویکرد دولت آمریکا در مقابل حکومت جولانی است. بررسی دقیق ساختار حکومت جولانی و حتی نحوه به قدرت رسیدن او نشان میدهد که بدون ظرفیت انجام یک عملیات نظامی گسترده است.
بررسی اتفاقاتی که در منطقه ساحل در ماه مارس ۲۰۲۵، سویدا در ژوئیه ۲۰۲۵ و حلب و منطقه جزیره سوریه از ژانویه ۲۰۲۶ رخ داد نشان میدهد که اولاً در حملاتی که به این مناطق صورت گرفت، غیرنظامیان غیر مسلح هدف قرار داده شدند و به این دلیل نمی تواند مبین قدرت نظامی حکومت جولانی باشد.
علاوه بر آن، حکومت جولانی در این تجاوزات که ماهیت سرکوبگرانه و فرقه ای داشت، از قبایل و نیروهای افراطی قبیله ای که خودشان را سپر رژیم جولانی می دانند، بهره برد نه تشکیلات نظامی خود.
از سوی دیگر، برای همه روشن است که به قدرت رسیدن حکومت جولانی ناشی از فضای آشفته سوریه به خصوص بحران مالی و اقتصادی شدید در کنار هرج و مرجی بود که بر این کشور حاکم شده بود و ارتباطی به توانایی نظامی جولانی و سایر شورشیان نداشت.
در شرایطی که رژیم صهیونیستی با سوء استفاده از انفعال رژیم جولانی و چراغ سبز وی در همان هفته های ابتداییِ به قدرت رسیدن شورشیان، ظرفیت های نظامی باقی مانده از ارتش قبلی سوریه را به شکل کامل نابود کرد، حکومت جولانی و تشکیلات نظامی آن از کمبود قابل توجه منابع نظامی رنج می برند و سلاح هایی هم که در اختیار دارند، شامل سلاح های سبک و معمولی است که گروه های تروریستی استفاده می نمایند.
همچنین تعداد نیروهای انسانی که رژیم جولانی در اختیار دارد، یک پنجم نیروهای مسلح سابق این کشور هم نمی شود و اغلب آنها در مناطق مختلف سوریه پراکنده شده اند. علاوه بر آن، اغلب این نیروها به جز اعضاء سابق هیأت تحریرالشام، عناصر تازه استخدام شده ای هستند که دوره های آموزشی کوتاه و سریع گذرانده اند.
تشکیلات نظامی جولانی از کمبود شدید سلاح و مهمات به خصوص در سطح توپخانه و تانک و نیروی هوایی رنج می برد و حمایت ترکیه هم محدود به نفربرهای سبک زرهی است.
مشخص است که برای حمله به لبنان، جولانی نمی تواند روی بسیج نیروهای قبیله ای حساب کند و اگر این نیروهای قبیله ای توانستند در شرق سوریه موفق شوند، علت آن عقب نشینی نیروهای قسد بود؛ پس از آنکه آمریکا آنها را رها کرد.
این مطلب بیست و یکم را می پسندید؟
(0)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان قرن بیست و یکم در مورد این مطلب